Joe Speedboot door Tommy Wieringa

Zakelijke gegevens: Auteur : Tommy Wieringa Uitgegeven : 2005 Pagina's : 316 Oorspronkelijke taal : Nederlands samenvatting Fransje Hermans (14) is ontwaakt uit een coma van 220 dagen. Hij kan nu alleen zijn rechterarm nog bewegen, verder is hij verlamd en hij kan nauwelijks praten. Hij leest veel in het boek van Musashi, hierin stond dat je jezelf kan afschermen door een 'steen' van jezelf te maken. Fransje probeerde dit en werd overreden door een grasmaaier, daardoor raakte hij in coma. Een tijdje na het ontwaken uit de coma, komt Joe Speedboot in Lomark (Fransjes woonplaats) wonen. Joe Speedboot is niet zijn echte naam. Zijn achternaam is Ratzinger, maar er is niemand die zijn echte voornaam weet. Op school raakt Fransje bevriend met Engel Eleveld, Christof Maandag en later ook met Joe. Op zijn vijftiende gaat Fransje in het tuinhuis achter zijn huis wonen. Hier schrijft hij elke dag op wat er allemaal gebeurd is en wie hij allemaal gezien heeft. Hij heeft tientallen dagboeken. Na een tijdje komt ook PJ (Picolien Jane) in Lomark wonen. Ze komt uit Zuid-Afrika, alle jongens zijn verliefd op haar, ook Fransje. Joe, Christof en Engel willen een vliegtuig gaan bouwen, omdat ze weten dat PJ's moeder naakt rondloopt in haar tuin. Met een vliegtuig overvliegen is volgens hen de enige manier om haar te zien. Na een lange tijd lukt het om het vliegtuig te laten vliegen. Fransje gaat ook een keer mee en vindt het aan de ene kant beangstigend, maar aan de andere kant geweldig. Toen Joe in Lomark kwam wonen, was zijn vader net overleden. Zijn moeder, Regina, is op vakantie geweest en heeft een man ontmoet: Mahfouz Husseini (bijnaam: Papa Afrika). Ze trouwt met deze man en is weer helemaal gelukkig. Mahfouz bouwt een feloek. Hij gaat hier na een lange tijd mee het water op, maar komt nooit meer terug. Regina is helemaal overstuur. Nadat Fransje geslaagd is voor zijn schoolexamens, willen zijn ouders dat hij brikettenperser wordt bij hun bedrijfje, dat doet hij. Al Fransjes vrienden zijn ook geslaagd, deze gaan allemaal op kamers in een andere stad. Een paar maanden later komt Joe weer terug, de opleiding was niks voor hem. Hij had een tijdje bij PJ gewoond in Amsterdam. PJ heeft een vriend, een schrijver genaamd Arthur Metz. Joe heeft altijd rare ideeën, deze keer komt hij met het idee dat Fransje armworstelaar kan worden. Fransje heeft namelijk een hele sterke rechterarm, doordat hij daar alles mee doet. Eerst wil Fransje dat niet. Later gaan Joe en hij samen iets halen bij de sloperij van Fransjes ouders. Daar ziet Fransje dat er nog helemaal geen briketten zijn verkocht, daar heeft zijn vader dus altijd over gelogen. ZWAARD Omdat Fransje nu geen briketten meer wil persen, besluit hij tóch armworstelaar te worden en begint hij hard te trainen. Zijn eerste wedstrijd op een toernooi wint hij, in de finale wordt hij tweede. Bij het volgende toernooi, in Rostock, (waar Fransje wint) is PJ mee. Er is iets mis tussen haar en Arthur, hij slaat haar vaak. Als ze 's avonds in een hotel overnachten, gaat Joe nog iets halen bij PJ. Hij blijft daar de hele nacht, de volgende ochtend is ze zijn vriendin. Als ze weer thuis komen, is Engel overleden, doordat er een hond op zijn hoofd viel van de negende verdieping. De ex van PJ heeft een boek geschreven, dat duidelijk over haar gaat. Uit dat boek blijkt dat PJ boulimia had, toen ze nog in Zuid-Afrika woonde en dat ze tijdens hun relatie vaak vreemdging. PJ gaat weer mee naar het volgende armworsteltoernooi in Poznan. Daar breekt Fransje zijn arm in een wedstrijd. Als PJ en Fransje hun paspoorten op gaan halen, komen ze erachter dat Joe's echte naam Achiel Stephaan is. Ze vinden het niet gek dat hij dit altijd verborgen heeft gehouden. Joe heeft een oude shovel verbouwd en gaat nu meedoen aan de Paris-Dakar. Hij is elke dag te zien op tv. In de tijd dat Joe weg is, mag PJ alle dagboeken van Fransje lezen en gaat ze vreemd met hem. EN TOEN PJ is blijkbaar ook vreemdgegaan met Christof, want ze is zwanger van hem (het kan ook van Fransje zijn). PJ en Christof trouwen, krijgen een kind en gaan samenwonen. Eigen mening Ik vond het mooi om te lezen dat het leven van Fransje door 1 persoon compleet veranderde, namelijk Joe. Joe zette zich in voor andere op zijn eigen manier. Samen met Joe ging Fransje bijvoorbeeld meedoen aan armworstelwedstrijden. Dit zorgde ervoor dat de 'nietsnut' Fransje eindelijk een doel had in zijn leven. Andere mensen zagen hem nu ook veel eerder staan en wisten wie hij was. Het leven van Fransje is ook veranderd op het gebied van zijn humeur. Door Joe kon hij weer lachen in en met het leven. Hij nam het leven hoe het was. Hij leerde zelfs goed leven met zijn handicap en kreeg ook zelfspot, dat vind ik altijd een mooie vorm van humor. In het boek wordt vrij veel gebruik gemaakt van humor (bijvoorbeeld: zelfspot en sarcasme), wat wel logisch is want het is eigenlijk een jongensboek. De manier van schrijven heeft veel invloed op het boek. Toen ik de achterkant van het van het boek las dacht ik dat het een boek over het dramatische leven van een gehandicapt jongetje zou gaan. Al snel werd duidelijk dat dit totaal niet het geval is en dat het boek juist over het mooie leven van een gehandicapt jongetje gaat. De gebeurtenissen werden zo verteld dat ik een duidelijk beeld kon vormen in me hoofd van hoe alles eruit zag. Toch denk ik dat ik een andere voorstelling van bijvoorbeeld de omgeving heb gemaakt dan dat de schrijver bedoelde. Het is me wel vaker gebeurt dat ik een beeld kreeg door het lezen van een boek, maar wanneer ik de verfilming zag bleek dit beeld onjuist te zijn. De personen die in het boek voorkomen worden duidelijk gekarakteriseerd wat er voor zorgt dat je van te voren al gaat bedenken hoe iemand zal reageren op een gebeurtenis. Het gaf een onverwachte wending als deze reactie dan anders was dan verwacht.

De gelukkige Klas door Theo Thijssen

Samenvatting Het boek gaat over Meneer Staal die schoolmeester is van een school. Hij is begonnen met het schrijven van een dagboek en daar begint het verhaal mee. Hij schrijft dat hij op school instructie heeft gekregen, dat hij een register moeten bijhouden over de gedane activiteiten omtrent de school vakken. Ook moet er iedere les iemand in een klassenschrift werken. Als hij zijn collega’s informeert over het register geven ze verschillende antwoorden. Kraak vindt het maar onzin en doet er niet aan, terwijl Van der Lee het een goed idee vindt. Daarom weet hij zelf niet echt wat hij moet doen maar besluit later toch maar alles in orde te hebben omdat er een inspecteur langs komt. Op een dag krijgt hij een nieuwe leerling in de klas: Louis van Rijn. Een zielig jongetje met een bochel. Hij voelt zich niet echt thuis in de klas. Hij vertelt in zijn dagboek ook hoe hij de klas tot stilte probeert te manen. “Uitscheiden” was al genoeg om ze stil te houden. Maar dit moest hij steeds vaker zeggen om de rust te bewaren. Daarom introduceert hij een nieuw systeem: De eerste keer een waarschuwing, de 2e keer is na blijven. Dit wordt op een vel bijgehouden door zijn lievelingetje Fok Goosens. Het systeem werkt de eerste keer, maar na verloop van tijd wordt de groep nablijvers steeds groter. Dit werkt dus ook niet. Op een gegeven moment is het tijd voor taalcursussen. Staal moet beslissen wie er naar Engels, Duits of Franse les moeten. Hij geeft er maar liefst 17 op. Kraak waarschuwt hem dat dit bonje op zal leveren. Uiteindelijk gaan er minder kinderen op de cursus, omdat hun ouders het nut er niet van inzien. Een maand of 2 later is Staal heel erg boos. Frans de Wit is aan het treiteren met een paar vrienden. Staal doet net of hij hem slaat, waarop Frans hard met zijn hoofd op het tafelblad botst. Hij moet huilen en ziet lijkbleek. De dagen erop piekert Staal over Frans, aangezien hij al een paar dagen niet op school is geweest. Hij besluit langs te gaan en tot zijn opluchting is alles goed met hem. Op een dag wordt gevraagd naar zijn verjaardag. Hij zegt dat hij altijd op 31 februari jarig is, maar dat kan niet. Daar komen ook de kinderen achter en hij zegt dat hij zal trakteren als hij jarig. Hij besluit om op zijn verjaardag naar Artis te gaan met de klas en ook nog een keer te trakteren. Het werd een geslaagde dag Meneer Staal gooit klassieke leermethoden over boord, waardoor de kinderen al heel snel het verschil tussen alle werkwoordstijden snappen. Ook met rekenen legt hij alles heel anders uit en de klas heeft dan ook helemaal geen problemen met de breuken. In de zomervakantie haalt hij zijn akte voor Frans bij meneer de Wilde. Zijn vrouw vond dat hij daarom maar zo snel mogelijk naar een andere school moest gaan omdat hij ongeveer 8 gulden in de maand meer zou gaan verdienen. Staal wil dit eigenlijk helemaal niet en daaruit blijkt dat hij zich heel erg aan zijn klas heeft gehecht. Het liefst zou hij namelijk met deze klas van school afgaan en daarna naar een andere school gaan. Op een dag is het klassenschrift verdwenen. Staal maakt zich hier heel druk om , omdat dat een belangrijk deel is van de inspectie. Hij maakt er dan ook een hele speurtocht van om het boek terug te vinden. Tevergeefs vindt hij het schrift niet terug en besluit snel een nieuwe te maken. Op het laatst mist hij telkens een leerling: Louis van Rijn, de jongen met de bochel. Het gebeurde wel vaker dat hij een paar dagen weg bleef maar het duurde nu al 3 weken. Hij ging daarom maar even bij Louis langs om te kijken waarom hij er niet is. Hij komt erachter dat de benen van Louis verlamd zijn en dat hij er waarschijnlijk binnen een jaar aan overlijd. Staal brengt hem daarom al zijn spullen en wat leesboeken zodat hij zich niet gaat vervelen. In de bijlage schrijft Koning in een brief aan Kraak dat meneer Staal is plotseling overleden aan longontsteking. Zijn vrouw en dochter zijn toen in Den Haag gaan wonen bij zijn ouders. Zijn vrouw is een paar jaar later ook gestorven op dezelfde manier. Hij heeft het dagboek van zijn dochter gekregen om het even door te lezen en te beoordelen. Hij is tot de conclusie gekomen dat ze Staal altijd hebben onderschat. Ook Kraak antwoordt dat hij er ongeveer hetzelfde over denkt. Eigen mening. Ik vond De gelukkige klas een erg prettig boek om te lezen. Het boek is niet erg diepgaand en gaat over een vrij luchtig onderwerp, wat makkelijker leest dan één of ander zwaarmoedig verhaal van een schrijver die het leven niet meer ziet zitten. Wat ik in de recensie las over de herkenning van veel typische gebeurtenissen gaat voor mij niet helemaal op, de basisschool is nu stukke anders dan dat het in die tijd was. Toch maakte dat het boek niet minder interessant, integendeel, ik vond het juist boeiend om te lezen hoe het er vroeger aan toe ging op scholen. Ook het taalgebruik is natuurlijk anders dan ik gewend ben, maar na een paar bladzijden ben je daar wel aan gewend. Het ouderwetse taalgebruik zorgt voor een bepaalde sfeer die past bij mijn beeld van deze periode in de geschiedenis. Ik vind dat De gelukkige klas best veelzijdig is, het heeft veel humor, maar er zitten ook ontroerende en serieuze stukken tussen. Het einde van het boek vind ik ook knap geschreven, meestal hebben boeken in dagboekvorm een vrij abrupt einde waarna de lezer met allerlei vragen overblijft. Dat loste Theo Thijssen handig op met behulp van de twee bijlagen. Ik denk dat ik nog wel eens een boek van Theo Thijssen zal lezen, misschien Kees de jongen of Schoolleven, wat over dezelfde personages gaat. Het fijne wat ik dan weer aan die boeken wil beleven is de simpelheid waarmee het geschreven is.