Joe Speedboot door Tommy Wieringa

Zakelijke gegevens: Auteur : Tommy Wieringa Uitgegeven : 2005 Pagina's : 316 Oorspronkelijke taal : Nederlands samenvatting Fransje Hermans (14) is ontwaakt uit een coma van 220 dagen. Hij kan nu alleen zijn rechterarm nog bewegen, verder is hij verlamd en hij kan nauwelijks praten. Hij leest veel in het boek van Musashi, hierin stond dat je jezelf kan afschermen door een 'steen' van jezelf te maken. Fransje probeerde dit en werd overreden door een grasmaaier, daardoor raakte hij in coma. Een tijdje na het ontwaken uit de coma, komt Joe Speedboot in Lomark (Fransjes woonplaats) wonen. Joe Speedboot is niet zijn echte naam. Zijn achternaam is Ratzinger, maar er is niemand die zijn echte voornaam weet. Op school raakt Fransje bevriend met Engel Eleveld, Christof Maandag en later ook met Joe. Op zijn vijftiende gaat Fransje in het tuinhuis achter zijn huis wonen. Hier schrijft hij elke dag op wat er allemaal gebeurd is en wie hij allemaal gezien heeft. Hij heeft tientallen dagboeken. Na een tijdje komt ook PJ (Picolien Jane) in Lomark wonen. Ze komt uit Zuid-Afrika, alle jongens zijn verliefd op haar, ook Fransje. Joe, Christof en Engel willen een vliegtuig gaan bouwen, omdat ze weten dat PJ's moeder naakt rondloopt in haar tuin. Met een vliegtuig overvliegen is volgens hen de enige manier om haar te zien. Na een lange tijd lukt het om het vliegtuig te laten vliegen. Fransje gaat ook een keer mee en vindt het aan de ene kant beangstigend, maar aan de andere kant geweldig. Toen Joe in Lomark kwam wonen, was zijn vader net overleden. Zijn moeder, Regina, is op vakantie geweest en heeft een man ontmoet: Mahfouz Husseini (bijnaam: Papa Afrika). Ze trouwt met deze man en is weer helemaal gelukkig. Mahfouz bouwt een feloek. Hij gaat hier na een lange tijd mee het water op, maar komt nooit meer terug. Regina is helemaal overstuur. Nadat Fransje geslaagd is voor zijn schoolexamens, willen zijn ouders dat hij brikettenperser wordt bij hun bedrijfje, dat doet hij. Al Fransjes vrienden zijn ook geslaagd, deze gaan allemaal op kamers in een andere stad. Een paar maanden later komt Joe weer terug, de opleiding was niks voor hem. Hij had een tijdje bij PJ gewoond in Amsterdam. PJ heeft een vriend, een schrijver genaamd Arthur Metz. Joe heeft altijd rare ideeën, deze keer komt hij met het idee dat Fransje armworstelaar kan worden. Fransje heeft namelijk een hele sterke rechterarm, doordat hij daar alles mee doet. Eerst wil Fransje dat niet. Later gaan Joe en hij samen iets halen bij de sloperij van Fransjes ouders. Daar ziet Fransje dat er nog helemaal geen briketten zijn verkocht, daar heeft zijn vader dus altijd over gelogen. ZWAARD Omdat Fransje nu geen briketten meer wil persen, besluit hij tóch armworstelaar te worden en begint hij hard te trainen. Zijn eerste wedstrijd op een toernooi wint hij, in de finale wordt hij tweede. Bij het volgende toernooi, in Rostock, (waar Fransje wint) is PJ mee. Er is iets mis tussen haar en Arthur, hij slaat haar vaak. Als ze 's avonds in een hotel overnachten, gaat Joe nog iets halen bij PJ. Hij blijft daar de hele nacht, de volgende ochtend is ze zijn vriendin. Als ze weer thuis komen, is Engel overleden, doordat er een hond op zijn hoofd viel van de negende verdieping. De ex van PJ heeft een boek geschreven, dat duidelijk over haar gaat. Uit dat boek blijkt dat PJ boulimia had, toen ze nog in Zuid-Afrika woonde en dat ze tijdens hun relatie vaak vreemdging. PJ gaat weer mee naar het volgende armworsteltoernooi in Poznan. Daar breekt Fransje zijn arm in een wedstrijd. Als PJ en Fransje hun paspoorten op gaan halen, komen ze erachter dat Joe's echte naam Achiel Stephaan is. Ze vinden het niet gek dat hij dit altijd verborgen heeft gehouden. Joe heeft een oude shovel verbouwd en gaat nu meedoen aan de Paris-Dakar. Hij is elke dag te zien op tv. In de tijd dat Joe weg is, mag PJ alle dagboeken van Fransje lezen en gaat ze vreemd met hem. EN TOEN PJ is blijkbaar ook vreemdgegaan met Christof, want ze is zwanger van hem (het kan ook van Fransje zijn). PJ en Christof trouwen, krijgen een kind en gaan samenwonen. Eigen mening Ik vond het mooi om te lezen dat het leven van Fransje door 1 persoon compleet veranderde, namelijk Joe. Joe zette zich in voor andere op zijn eigen manier. Samen met Joe ging Fransje bijvoorbeeld meedoen aan armworstelwedstrijden. Dit zorgde ervoor dat de 'nietsnut' Fransje eindelijk een doel had in zijn leven. Andere mensen zagen hem nu ook veel eerder staan en wisten wie hij was. Het leven van Fransje is ook veranderd op het gebied van zijn humeur. Door Joe kon hij weer lachen in en met het leven. Hij nam het leven hoe het was. Hij leerde zelfs goed leven met zijn handicap en kreeg ook zelfspot, dat vind ik altijd een mooie vorm van humor. In het boek wordt vrij veel gebruik gemaakt van humor (bijvoorbeeld: zelfspot en sarcasme), wat wel logisch is want het is eigenlijk een jongensboek. De manier van schrijven heeft veel invloed op het boek. Toen ik de achterkant van het van het boek las dacht ik dat het een boek over het dramatische leven van een gehandicapt jongetje zou gaan. Al snel werd duidelijk dat dit totaal niet het geval is en dat het boek juist over het mooie leven van een gehandicapt jongetje gaat. De gebeurtenissen werden zo verteld dat ik een duidelijk beeld kon vormen in me hoofd van hoe alles eruit zag. Toch denk ik dat ik een andere voorstelling van bijvoorbeeld de omgeving heb gemaakt dan dat de schrijver bedoelde. Het is me wel vaker gebeurt dat ik een beeld kreeg door het lezen van een boek, maar wanneer ik de verfilming zag bleek dit beeld onjuist te zijn. De personen die in het boek voorkomen worden duidelijk gekarakteriseerd wat er voor zorgt dat je van te voren al gaat bedenken hoe iemand zal reageren op een gebeurtenis. Het gaf een onverwachte wending als deze reactie dan anders was dan verwacht.

De gelukkige Klas door Theo Thijssen

Samenvatting Het boek gaat over Meneer Staal die schoolmeester is van een school. Hij is begonnen met het schrijven van een dagboek en daar begint het verhaal mee. Hij schrijft dat hij op school instructie heeft gekregen, dat hij een register moeten bijhouden over de gedane activiteiten omtrent de school vakken. Ook moet er iedere les iemand in een klassenschrift werken. Als hij zijn collega’s informeert over het register geven ze verschillende antwoorden. Kraak vindt het maar onzin en doet er niet aan, terwijl Van der Lee het een goed idee vindt. Daarom weet hij zelf niet echt wat hij moet doen maar besluit later toch maar alles in orde te hebben omdat er een inspecteur langs komt. Op een dag krijgt hij een nieuwe leerling in de klas: Louis van Rijn. Een zielig jongetje met een bochel. Hij voelt zich niet echt thuis in de klas. Hij vertelt in zijn dagboek ook hoe hij de klas tot stilte probeert te manen. “Uitscheiden” was al genoeg om ze stil te houden. Maar dit moest hij steeds vaker zeggen om de rust te bewaren. Daarom introduceert hij een nieuw systeem: De eerste keer een waarschuwing, de 2e keer is na blijven. Dit wordt op een vel bijgehouden door zijn lievelingetje Fok Goosens. Het systeem werkt de eerste keer, maar na verloop van tijd wordt de groep nablijvers steeds groter. Dit werkt dus ook niet. Op een gegeven moment is het tijd voor taalcursussen. Staal moet beslissen wie er naar Engels, Duits of Franse les moeten. Hij geeft er maar liefst 17 op. Kraak waarschuwt hem dat dit bonje op zal leveren. Uiteindelijk gaan er minder kinderen op de cursus, omdat hun ouders het nut er niet van inzien. Een maand of 2 later is Staal heel erg boos. Frans de Wit is aan het treiteren met een paar vrienden. Staal doet net of hij hem slaat, waarop Frans hard met zijn hoofd op het tafelblad botst. Hij moet huilen en ziet lijkbleek. De dagen erop piekert Staal over Frans, aangezien hij al een paar dagen niet op school is geweest. Hij besluit langs te gaan en tot zijn opluchting is alles goed met hem. Op een dag wordt gevraagd naar zijn verjaardag. Hij zegt dat hij altijd op 31 februari jarig is, maar dat kan niet. Daar komen ook de kinderen achter en hij zegt dat hij zal trakteren als hij jarig. Hij besluit om op zijn verjaardag naar Artis te gaan met de klas en ook nog een keer te trakteren. Het werd een geslaagde dag Meneer Staal gooit klassieke leermethoden over boord, waardoor de kinderen al heel snel het verschil tussen alle werkwoordstijden snappen. Ook met rekenen legt hij alles heel anders uit en de klas heeft dan ook helemaal geen problemen met de breuken. In de zomervakantie haalt hij zijn akte voor Frans bij meneer de Wilde. Zijn vrouw vond dat hij daarom maar zo snel mogelijk naar een andere school moest gaan omdat hij ongeveer 8 gulden in de maand meer zou gaan verdienen. Staal wil dit eigenlijk helemaal niet en daaruit blijkt dat hij zich heel erg aan zijn klas heeft gehecht. Het liefst zou hij namelijk met deze klas van school afgaan en daarna naar een andere school gaan. Op een dag is het klassenschrift verdwenen. Staal maakt zich hier heel druk om , omdat dat een belangrijk deel is van de inspectie. Hij maakt er dan ook een hele speurtocht van om het boek terug te vinden. Tevergeefs vindt hij het schrift niet terug en besluit snel een nieuwe te maken. Op het laatst mist hij telkens een leerling: Louis van Rijn, de jongen met de bochel. Het gebeurde wel vaker dat hij een paar dagen weg bleef maar het duurde nu al 3 weken. Hij ging daarom maar even bij Louis langs om te kijken waarom hij er niet is. Hij komt erachter dat de benen van Louis verlamd zijn en dat hij er waarschijnlijk binnen een jaar aan overlijd. Staal brengt hem daarom al zijn spullen en wat leesboeken zodat hij zich niet gaat vervelen. In de bijlage schrijft Koning in een brief aan Kraak dat meneer Staal is plotseling overleden aan longontsteking. Zijn vrouw en dochter zijn toen in Den Haag gaan wonen bij zijn ouders. Zijn vrouw is een paar jaar later ook gestorven op dezelfde manier. Hij heeft het dagboek van zijn dochter gekregen om het even door te lezen en te beoordelen. Hij is tot de conclusie gekomen dat ze Staal altijd hebben onderschat. Ook Kraak antwoordt dat hij er ongeveer hetzelfde over denkt. Eigen mening. Ik vond De gelukkige klas een erg prettig boek om te lezen. Het boek is niet erg diepgaand en gaat over een vrij luchtig onderwerp, wat makkelijker leest dan één of ander zwaarmoedig verhaal van een schrijver die het leven niet meer ziet zitten. Wat ik in de recensie las over de herkenning van veel typische gebeurtenissen gaat voor mij niet helemaal op, de basisschool is nu stukke anders dan dat het in die tijd was. Toch maakte dat het boek niet minder interessant, integendeel, ik vond het juist boeiend om te lezen hoe het er vroeger aan toe ging op scholen. Ook het taalgebruik is natuurlijk anders dan ik gewend ben, maar na een paar bladzijden ben je daar wel aan gewend. Het ouderwetse taalgebruik zorgt voor een bepaalde sfeer die past bij mijn beeld van deze periode in de geschiedenis. Ik vind dat De gelukkige klas best veelzijdig is, het heeft veel humor, maar er zitten ook ontroerende en serieuze stukken tussen. Het einde van het boek vind ik ook knap geschreven, meestal hebben boeken in dagboekvorm een vrij abrupt einde waarna de lezer met allerlei vragen overblijft. Dat loste Theo Thijssen handig op met behulp van de twee bijlagen. Ik denk dat ik nog wel eens een boek van Theo Thijssen zal lezen, misschien Kees de jongen of Schoolleven, wat over dezelfde personages gaat. Het fijne wat ik dan weer aan die boeken wil beleven is de simpelheid waarmee het geschreven is.

De Hel door Boudewijn Buch (boekverslag)

Samenvatting: Winkler Brockhaus staat op het punt om naar de middelbare school, het gymnasium, te gaan. Twee jaar lang heeft hij de verschrikkelijke verhalen van zijn oudere broer moeten aanhoren en nu is het zijn beurt. Wat als verbazing begon was inmiddels omgeslagen tot angst. Angst om naar het Lyceum te gaan. Zijn begin op de school is al slecht. Hij wordt fietsend over het schoolplein betrapt door de conrector die hem naar de rector stuurt. Bij de rector aangekomen met zijn nieuwe vriendje Alexis krijgt hij meteen een hoop strafwerk. Door de jaren heen blijkt de ene leraar gekker dan de ander. Meneer Wreedstaart, tekenleraar en één van de oudste leraren op de school, vormt daar na jarenlang gesard te zijn door leerlingen, geen uitzondering op. Verder heb je ook de leraren Hundertwasser en Latjes, respectievelijk Duits en wiskunde, die na antisemitische uitlatingen jegens Winkler van school worden verwij-derd. Meneer Staal, die gymles geeft, blijkt een sadist te zijn die kampt met ernstige trauma's uit Jappenkampen en die zijn agressie op de kinderen afreageert. Nadat de leraren Hundertwasser en Latjes van school worden gestuurd wordt Winkler op school een tijdje als een held behandeld door zijn medescholieren. De meeste leraren houden zich rustig, behalve meneer Staal. Meneer Staal nam het Winkler kwalijk dat voor de overlevenden van de concentratiekampen veel meer werd gedaan dan voor de overlevenden van de Jappenkampen. Nadat Winklers populariteit op de school tot het gemiddelde zakt, probeert hij deze weer op te krikken door een kwajongensstreek uit te halen bij de oudste leraar, docent Latijn dhr. Van der Camp. Dit geintje kost Winkler zijn carrière op deze school. Winkler gaat dan een tijdje werken als meteropnemer voor een gas-, water-, en lichtbedrijf, maar na een half jaar merkte hij ook dat hier zijn toekomst niet ligt. Via avondopleidingen maakt hij zijn gymnasium af om vervolgens Nederlands te gaan studeren. Van zijn oude klasgenoten ziet hij in het verdere loop van zijn leven niemand meer, behalve Peter en Alexis, die zijn harts-vrienden bleven. Winkler wordt uiteindelijk een succesvolle tv - persoonlijkheid. Hij komt dan ook mensen tegen die een deel van zijn succes willen claimen. Na vele jaren komt hij er achter hoe het vele leraren is vergaan. Meneer Staal zit inmiddels in een karretje omdat hij geen gevoel meer heeft in zijn benen. Hij biedt Winkler zijn excuses aan en het blijkt dat meneer Staal uiteindelijk niet zo'n verschrikkelijke man is. De leraren Hundert-wasser en Latjes verging het nog erger. Ze kwamen nergens meer aan het werk. Hundertwasser had zijn vrouw en kinderen verloren en leefde op straat, tot hij zich op een avond hij zichzelf voor een auto gooide. Meneer Latjes was alcoholist geworden. In tegenstelling tot anderen kwam meneer Wreedstaart wel gelukkig uit de bus. Hij was gaan speculeren in huizen en had als makelaar een fortuin bij elkaar verdiend. Mening: Het boek las heel erg makkelijk. Ik had het in een avond en een ochtend uit. Ik vind dat Büch een hele fijne manier van schrijven heeft, alhoewel iedereen daar anders over zal denken. Het was makkelijk om een duidelijke verhaallijn uit het verhaal te halen.

De witte roos

Zakelijke gegevens

Naam van de auteur                                     Inge Scholl

Titel                                                                      De witte roos (Die weisse Rose)

Uitgever                                                             In den Toren

Jaar van uitgave                                              1999

Aantal bladzijden                                           192

                                                                        

Samenvatting

In februari 1943 worden enkele mensen wegens hoogverraad ter dood veroordeeld. Onder hen ook Hans en Sophie Scholl, broer en zus van Inge Scholl, de schrijfster van dit boek. Ze werden veroordeeld omdat ze zich verzetten tegen het nationaal socialisme van Hitler. In hun jeugd verhuisden de familie Scholl naar Ulm an der Donau. 
Het verhaal begint als Hitler nog niet zo lang aan de macht is. De kinderen zijn lid van de Hitlerjugend en willen graag meewerken aan de opbouw van een nieuwe wereld. Vader daarentegen heeft zo zijn bedenkingen over Hitler. Als bepaalde boeken en liederen verboden worden, gaat ook zoon Hans twijfelen, helemaal als zijn jeugdgroep geen eigen vlag meer mag dragen.

De twijfel van vader en zoon Hans wordt overgenomen door het hele gezin. Vader vertelt de kinderen dat Hitler wel de werkloosheid wegneemt, maar dat veel mensen in de wapenindustrie komen te werken. Hans en zijn jongere broer Werner zitten in een culturele jongerengroep, maar deze wordt door de overheid opgeheven. Hans besluit medicijnen te gaan studeren en ontmoet zo allemaal interessante mensen. Als de oorlog uitbreekt moet hij ook het leger in. Hij leeft een apart leven. Half soldaat, half student. In de lente van 1943 worden de eerste tekenen van verzet merkbaar. Kerkelijke protesten tegen het nazi-regime die zonder afzender verspreid worden. Kerkelijke eigendommen worden in beslag genomen en geesteszieke mensen worden afgevoerd en verdwijnen in kampen. Hans leest hier over en verzamelt zo de moed om iets tegen het nationaal-socialisme te doen. 

Hans komt in contact met studenten die dezelfde ideeën als hem hebben: Alexander Schmorell, Christl Probst en Willie Graf. Als Vader Scholl door de gestapo meegenomen wordt voor verhoor, ziet Hans hoe machteloos ze eigenlijk zijn. Sophie begint op haar 21-ste verjaardag met de studie biologie en filosofie in München op de universiteit waar ook haar broer zit. Zij leert meteen zijn vrienden kennen tijdens een speciaal voor haar georganiseerd feest. Tijdens dit feest komt voor het eerst het woord verzet ter sprake.

Hoogleraar Kurt Huber wordt door Hans opgenomen in de vriendengroep. Al snel richt Hans ‘Die Weiße Rose’ op en worden de eerste vlugschriften die oproepen tot passief verzet verspreid. Dan moeten de medicijnstudenten onverwacht naar het front. Op de dag voor het vertrek besluiten de leden van ‘Die Weiße Rose’ als ze terugkomen over te gaan op harder verzet. Sophie gaat in de vakantie naar huis terug en ondertussen is haar vader veroordeelt tot 4 maanden gevangenisstraf.

Aan het einde van de herfst in 1942 komt Hans terug uit Rusland, ook zijn vader is dan al weer thuis. ‘Die Weiße Rose’ gaat door met de vlugschriften en verspreid ze over heel Zuid-Duitsland. Er worden steeds meer mensen die tegen de overheid in verzet komen ter dood veroordeeld. Op een avond beklad Hans samen met zijn vrienden muren in de stad met de spreuk: ‘Nieder mit Hitler!’. Zo ontstaan ook in andere steden actieve verzetsgroepen. Hans en Alexander ontmoeten zo ook een lid van de Berlijnse groep ‘Die Rote Kapelle’. Ze willen samen een grote verzetsgroep op gaan richten. Ondanks de vele waarschuwingen die Hans krijgt over dat de Gestapo hem op het spoor is, wil Hans niet vertrekken en zijn vrienden in de steek laten. Als Hans en Sophie op 18 februari 1943 dan de zesde editie van de vlugschriften stiekem ergens in de uiversiteit neerleggen, worden ze gesnapt door de conciërges, die de Gestapo alarmeren. Ook Christl wordt gepakt.

Als Sophie en Hans in de gevangenis zitten worden ze nog bezocht door hun ouders en Werner. Ze hopen dat anderen zich nu niet laten stoppen tot verzet. Dan worden ze beiden onthoofd. Ook Kurt Huber, Willie Graf en Alexander Schmorell worden ter dood veroordeeld.

Leesverslag gericht op tijd en ruimte

Tijd
Het boek speelt zich af in ± 1942.
De tijd is heel belangrijk voor het verhaal. Want het is de tijd waarin Hitler aan de macht is en waarin hij een groot deel van Europa beheerst. Als Hitler niet aan de macht was geweest, waren de acties van De Witte Roos nooit nodig geweest. 
Het verhaal speelt zich af in een tijd van voortdurende oorlog. Er wordt dan ook regelmatig melding gemaakt van de terreur die de Nazi's uitoefenen op heel Europa en in het bijzonder de Joden. Een enkele gebeurtenis wordt nog wel apart genoemd zoals de slag bij Stalingrad. Aan deze slag wordt een groot gedeelte van een vlugschrift gewijd, blz. 90:"Diepgeschokt staat ons volk tegenover de ondergang van de mannen van Stalingrad. Driehonderddertigduizend Duitse mannen zijn door de geniale strategie van de korporaal uit de Eerste Wereldoorlog zonder enig gevoel voor verantwoordelijkheid, dood en verderf ingejaagd." Dit is wat ik vond in een geschiedenisboekje:"Maar de Russen die straat voor straat, huis voor huis hadden verdedigd, hergroepeerden hun legers en begonnen de tegenaanval. De Duitse bevelhebber, die begreep dat hij ingesloten dreigde te worden, kreeg van Hitler het verbod om zich terug te trekken. Daarmee was het lot van het Duitse Stalingradleger bezegeld. De Russische tang sloot zich en toen in het begin van 1943, ondanks de bevelen van de "Fuhrer", 90 000 Duitsers zich overgaven, waren er al 200 000 in Stalingrad gesneuveld." 

Plaats
In het eerste gedeelte, over het verhaal achter De Witte Roos, speelt het verhaal zich vooral af in München waar zowel Hans als Sophie studeren. In Munchen zijn ze veel in de universiteit te vinden waar ze veel vrienden hebben en waar ook veel activiteiten van De Witte Roos plaats vinden. Dit eerste gedeelte speelt zich echter ook gedeeltelijk in Ulm af waar Hans en Sophie opgroeiden. Het derde gedeelte; documenten en verklaringen van ooggetuigen speelt zich veelal af in de rechtbank en in de gevangenis. Veel van de ooggetuigen waren of lid of verbonden met De Witte Roos en werden daarom aangeklaagd. De tijd tussen de zittingen vertoefden zij in de gevangenis. 
Dat veel handelingen in Munchen plaatsvonden geeft niet echt extra betekenis aan het boek want het had in iedere andere stad in Duitsland kunnen plaatsvinden. Dat de kinderjaren van Hans en Sophie zich afspeelden in Ulm is ook niet echt van belang. Dat het verhaal zich in Duitsland afspeelde is wel van groot belang. In andere landen van Europa waren natuurlijk ook wel verzetsgroepen die bedreigd werden door de Nazi-dictatuur maar die hadden tenminste het grootste gedeelte van de bevolking achter zich en dat was in Duitsland niet echt zo, je had veel meer kans dat iemand je verraadde. Dat maakte het zo moeilijk om in Duitsland in het verzet te zitten. 
In het boek wordt een Nazi-dictatuur beschreven. Je merkt dat aan alles. Het hele boek staat gewoon in het teken van verzet tegen de dictatuur. Enkele citaten om dit te illustreren, blz. 48:"Ze pakten de vlugschriften in koffers en reisden, met hun gevaarlijke waar, zelf naar de grote steden in Zuid-Duitsland om ze daar te verspreiden. (…) Voortdurend vroegen zij zich af, of de voorzorgen die zij getroffen hadden, voldoende waren: hadden zij al hun sporen uitgewist? Hadden zij…Vreugde, zorg, twijfel, durf…het was een mengeling van gevoelens, waarin de dagen voorbij gingen." Blz. 63:"En Hans riep luid, voor hij zijn hoofd op het houten blok legde, zodat het door de hele gevangenis schalde:"Leve de Vrijheid!". 

Eindoordeel

Het boek vond ik  mooi omdat het boek persoonlijk geschreven is. Het behandelt niet alleen wat er gebeurd is, maar doordat de schrijfster zo dicht bij het hele verhaal staat merk je toch bepaalde emoties die er in verwerkt zijn. Het lezen van dit boek is voor mij ook zeer leerzaam geweest. Ik wist grotendeels wel wat er hier in Nederland gebeurd was in de oorlog maar dat er in Duitsland ook verzet was, was totaal nieuw voor mij. Ik denk dat het daarom ook erg goed is om dit boek te lezen, je maakt kennis met een heel andere kant van de Duitse bevolking

De Hydrograaf.

Zakelijke gegevens

Naam van de auteur                      Allard Schröder

Titel                                              De hydrograaf

Uitgever                                        De Bezige Bij

Jaar van uitgave                             Het boek dat ik gelezen heb komt uit 2003       

Aantal bladzijden                           204 bladzijden

Leestijd                                         Ongeveer 2 uur

  
Samenvatting

Een Duitse graaf Franz von Karsch-Kurrwitz vaart mee op een schip, het schip heet ‘’Posen’’, de eindbestemming van dit schip is Chili.
De graaf, Karsch genoemd, vaart met deze boot mee omdat hij hydrograaf is van beroep. Hydrografie is de wetenschap die zich bezighoudt met het beschrijven van de waterbodem. In het  begin van het boek wordt het al snel duidelijk dat deze reis een soort vlucht is voor Karsch, thuis in Duitsland is hij ‘uitgehuwelijkt’ aan ene Agnes Saënz en hij houdt helemaal niet van haar. Ook schaamt hij zich voor zijn beroep, en daar schaamt hij zich dan ook weer voor.
Al snel maakt hij wat vrienden op de boot. Moser, een salpeterhandelaar en Todleben, een leraar van het gymnasium die in Chili les wil gaan geven. Als de boot een dagje in Lissabon ligt komt er een nieuwe passagier aan boord, op de koffer staat een grote ‘M’ maar meer is er niet bekend over passagier. Als de onbekende passagier na een paar dagen dan eindelijk op dek komt, blijkt het een vrouw te zijn. Blond haar en blauwe ogen, iedereen wilt maar al te graag contact met haar. Todleben lijkt het goed te doen bij Asta Maris en als ze in Rio de Janeiro aanmeren gaan Todleben en Maris dan ook samen op pad.

Omdat Karsch inmiddels ook een oogje heeft op Maris vind hij dit natuurlijk niet leuk. Moser neemt hem een dagje mee uit en de dag eindigt bij een prostituee. Later in het boek blijkt dat  hij een geslachtsziekte heeft opgelopen bij die prostituee.
De volgende dag blijkt Todleben in een steegje gevonden te zijn, in elkaar geslagen en al. Maris weet er niets van af. Karsch gaat op bezoek bij Todleben in het ziekenhuis, daar bevind Todleben zich in een kamer met tralies, er zit dus meer achter maar wat, dat is nog niet duidelijk. Wel blijkt later dat er in Duitsland gezegd werd dat Todleben de dood van een student op zijn geweten hebt.
Karsch wordt inmiddels steeds verliefder op Maris. Tijdens een storm, die al een tijdje woedt, is Maris opeens zoek.. Karsch, Moser en een matroos gaan haar zoeken, als ze haar helemaal bezopen in het ruim vinden neemt Karsch haar mee naar haar kamer. Nadat ze daar alles onderkotst neemt hij haar mee naar zijn eigen kamer. Daar kleedt zij zich uit voor Karsch, maar ondanks zijn verliefdheid slaat hij dit aanbod toch af. Later blijkt dat hij dat deed omdat ze erg vieze voeten had en omdat ze geen toekomst hadden.

Als ze dan eindelijk hun bestemming bereiken, Valparaiso, gaat Asta Maris zonder gedag te zeggen weg. Karsch besluit weer naar huis te gaan.

In Duitsland aangekomen laat hij aan niemand weten dat hij weer terug niet, aan zijn moeder niet maar ook niet aan Agnes Saënz. Als hij hen dan toch bezoekt blijkt dat Agnes twee maanden geleden is verloofd met een andere man. Karsch is blij, hij gaat in dienst bij het leger.

Zo eindigt de autobiografie van Franz von Karsch-Kurrwitz. Daarna zijn nog een paar bladzijden gewijd aan een notaris en een dienstmeisje, daaruit blijkt dat Karsch per ongeluk is doodgeschoten door een achttienjarige Amerikaan.

Personages

Omdat in dit boek veel personages voorkomen, en omdat ook de personages een belangrijke rol spelen heb ik gekozen voor ‘personages’.

Het verhaal is geschreven door een personale verteller. Er is een hij- of zij-figuur maar het verhaal, de gebeurtenissen zie je door de ogen van de duitse graaf Franz von Karsch-Kurrwitz.

De round characters van dit verhaal:

Duitse graaf Franz von Karsch-Kurrwitz

De hoofdpersoon is graaf Franz von Karsch-Kurwitz. Hij heeft besloten iets anders te willen doen dan achter zijn bureau zitten en docent zijn aan een instituut als hydrograaf, dus daarom besluit hij de zee op te gaan. Eigenlijk vlucht hij door deze actie weg van zijn leven, zijn ‘problemen’ zal maar zeggen. Voor de reis was hij een uiterst gesloten man met een vrij negatief zelfbeeld. Hij heeft weinig interesses en lijkt ietwat terughoudend en beschaamd. Dromen durft hij niet te koesteren: “ ‘Ik ben niets. Ik zal ook nooit iets zijn. Ik kan ook nooit iets willen zijn. Afgezien daarvan koester ik alle dromen van de wereld.’ Deze leus komt een aantal keren terug in het boek.
 Na de reis is hij veel openlijker dan voorheen, hij praat makkelijk zonder diepgang. Ook heeft hij zijn normen en waarden bijgesteld, hij gedraagt hij zich niet meer adellijk. Maar toch lijkt het na zijn zeereis net of hij niet meer leeft, de reis heeft hem eigenlijk geen goed gedaan in dat opzicht. Dat kwam vooral door de opgelopen syfilis bij een postituee tijdens het aanmeren in Rio de Janeiro. En dat alleen uit woede voor Asta Maris, terwijl zij ook van hem houdt.

Moser

Amilcar Moser, de salpeterhandelaar uit Triëst. Een zelfverzekerde man van middelbare leeftijd. Hij is vrij burgerlijk, heeft een niet aflatend geloof in de vooruitgang en de feitelijkheden. Hij is een uiterst extraverte ongedwongen burgerman

Todleben

Dr. Ernst Todleben, de leraar klassieke talen. Hij is een ietwat mysterieuze man. Hij heeft een vrij donkere filosofie waarin de doodsdrift en een niet stervende Eros centraal staan. Hij wordt uiteindelijk in verband gebracht met de dood van een jonge jongen, die waarschijnlijk te veel geluisterd heeft naar de filosofieën van Todleben, vandaar zijn mysterieuze vlucht uit Duitsland. Halverwege het verhaal wordt Todleben in elkaar geslagen in een steeg gevonden in Rio de Janeiro. Todleben wordt vastgehouden in Rio de Janeiro en daar stopt de personage Todleben eigenlijk.

Asta Maris

Asta Maris, een Hollandse actrice (of pianiste, dat wordt niet heel duidelijk), ze is van lagere afkomst en niet heel jong meer. Maar ze schijnt een knappe vrouw te zijn. Ze heeft blond haar en delfts blauwe ogen. Ze beweegt zich altijd een beetje dansend voort maar ze zit soms dagen achtereen in haar hut.
Later in het boek blijkt dat ze aan drank en aan opium is verslaaft.

De flat characters van dit verhaal:

Agnes Saënz

Karsch is uitgehuwelijkt aan Agnes. Af en toe in het verhaal verteld Karsch wat over haar. Maar meer dan dat Karsch en Agnes niet van elkaar hielden, weinig met elkaar praatte en ze een saai leven hadden eigenlijk samen, kom je niets over Agnes te weten.

De kapitein Paulsen

Kapitein Paulsen is de kapitein van de boot ‘Posen’. Hij komt af en toe voor, is onmisbaar in dit boek omdat bij een boot gewoon een kapitein hoort die af en toe bevelen of zo iets dergelijks geeft, maar echt belangrijk is hij niet.

Mijn Mening

Dit boek was geen moeilijk boek. Ik had van te voren een samenvatting op internet gelezen om te kijken of het een leuk boek kon zijn, want op de rug van het boek stond geen stukje waar instond waar het boek over ging. Wat me opviel is dat het boek  verschilde van de samenvatting. Dus ik vraag me af of er verschillende versies van het boek zijn of dat dit, of dat andere boek dus, gewoon wat is aangepast.

Maar het boek was in ieder geval leuk, niet uitzonderlijk, ik heb boeken gelezen die een stuk leuker waren.
Het is niet zo een boek dat je graag in één keer uitleest omdat het zo spannend is en dat je wilt weten wat er gaat gebeuren. Het boek was erg eentonig vind ik, het hele boek gaat over één bootreis waar wel wat dingen op gebeuren maar niet hele bijzondere of spannende gebeurtenissen. Al met al was het dus niet een heel goed of leuk boek maar ook niet heel saai.