De gelukkige Klas door Theo Thijssen

Samenvatting Het boek gaat over Meneer Staal die schoolmeester is van een school. Hij is begonnen met het schrijven van een dagboek en daar begint het verhaal mee. Hij schrijft dat hij op school instructie heeft gekregen, dat hij een register moeten bijhouden over de gedane activiteiten omtrent de school vakken. Ook moet er iedere les iemand in een klassenschrift werken. Als hij zijn collega’s informeert over het register geven ze verschillende antwoorden. Kraak vindt het maar onzin en doet er niet aan, terwijl Van der Lee het een goed idee vindt. Daarom weet hij zelf niet echt wat hij moet doen maar besluit later toch maar alles in orde te hebben omdat er een inspecteur langs komt. Op een dag krijgt hij een nieuwe leerling in de klas: Louis van Rijn. Een zielig jongetje met een bochel. Hij voelt zich niet echt thuis in de klas. Hij vertelt in zijn dagboek ook hoe hij de klas tot stilte probeert te manen. “Uitscheiden” was al genoeg om ze stil te houden. Maar dit moest hij steeds vaker zeggen om de rust te bewaren. Daarom introduceert hij een nieuw systeem: De eerste keer een waarschuwing, de 2e keer is na blijven. Dit wordt op een vel bijgehouden door zijn lievelingetje Fok Goosens. Het systeem werkt de eerste keer, maar na verloop van tijd wordt de groep nablijvers steeds groter. Dit werkt dus ook niet. Op een gegeven moment is het tijd voor taalcursussen. Staal moet beslissen wie er naar Engels, Duits of Franse les moeten. Hij geeft er maar liefst 17 op. Kraak waarschuwt hem dat dit bonje op zal leveren. Uiteindelijk gaan er minder kinderen op de cursus, omdat hun ouders het nut er niet van inzien. Een maand of 2 later is Staal heel erg boos. Frans de Wit is aan het treiteren met een paar vrienden. Staal doet net of hij hem slaat, waarop Frans hard met zijn hoofd op het tafelblad botst. Hij moet huilen en ziet lijkbleek. De dagen erop piekert Staal over Frans, aangezien hij al een paar dagen niet op school is geweest. Hij besluit langs te gaan en tot zijn opluchting is alles goed met hem. Op een dag wordt gevraagd naar zijn verjaardag. Hij zegt dat hij altijd op 31 februari jarig is, maar dat kan niet. Daar komen ook de kinderen achter en hij zegt dat hij zal trakteren als hij jarig. Hij besluit om op zijn verjaardag naar Artis te gaan met de klas en ook nog een keer te trakteren. Het werd een geslaagde dag Meneer Staal gooit klassieke leermethoden over boord, waardoor de kinderen al heel snel het verschil tussen alle werkwoordstijden snappen. Ook met rekenen legt hij alles heel anders uit en de klas heeft dan ook helemaal geen problemen met de breuken. In de zomervakantie haalt hij zijn akte voor Frans bij meneer de Wilde. Zijn vrouw vond dat hij daarom maar zo snel mogelijk naar een andere school moest gaan omdat hij ongeveer 8 gulden in de maand meer zou gaan verdienen. Staal wil dit eigenlijk helemaal niet en daaruit blijkt dat hij zich heel erg aan zijn klas heeft gehecht. Het liefst zou hij namelijk met deze klas van school afgaan en daarna naar een andere school gaan. Op een dag is het klassenschrift verdwenen. Staal maakt zich hier heel druk om , omdat dat een belangrijk deel is van de inspectie. Hij maakt er dan ook een hele speurtocht van om het boek terug te vinden. Tevergeefs vindt hij het schrift niet terug en besluit snel een nieuwe te maken. Op het laatst mist hij telkens een leerling: Louis van Rijn, de jongen met de bochel. Het gebeurde wel vaker dat hij een paar dagen weg bleef maar het duurde nu al 3 weken. Hij ging daarom maar even bij Louis langs om te kijken waarom hij er niet is. Hij komt erachter dat de benen van Louis verlamd zijn en dat hij er waarschijnlijk binnen een jaar aan overlijd. Staal brengt hem daarom al zijn spullen en wat leesboeken zodat hij zich niet gaat vervelen. In de bijlage schrijft Koning in een brief aan Kraak dat meneer Staal is plotseling overleden aan longontsteking. Zijn vrouw en dochter zijn toen in Den Haag gaan wonen bij zijn ouders. Zijn vrouw is een paar jaar later ook gestorven op dezelfde manier. Hij heeft het dagboek van zijn dochter gekregen om het even door te lezen en te beoordelen. Hij is tot de conclusie gekomen dat ze Staal altijd hebben onderschat. Ook Kraak antwoordt dat hij er ongeveer hetzelfde over denkt. Eigen mening. Ik vond De gelukkige klas een erg prettig boek om te lezen. Het boek is niet erg diepgaand en gaat over een vrij luchtig onderwerp, wat makkelijker leest dan één of ander zwaarmoedig verhaal van een schrijver die het leven niet meer ziet zitten. Wat ik in de recensie las over de herkenning van veel typische gebeurtenissen gaat voor mij niet helemaal op, de basisschool is nu stukke anders dan dat het in die tijd was. Toch maakte dat het boek niet minder interessant, integendeel, ik vond het juist boeiend om te lezen hoe het er vroeger aan toe ging op scholen. Ook het taalgebruik is natuurlijk anders dan ik gewend ben, maar na een paar bladzijden ben je daar wel aan gewend. Het ouderwetse taalgebruik zorgt voor een bepaalde sfeer die past bij mijn beeld van deze periode in de geschiedenis. Ik vind dat De gelukkige klas best veelzijdig is, het heeft veel humor, maar er zitten ook ontroerende en serieuze stukken tussen. Het einde van het boek vind ik ook knap geschreven, meestal hebben boeken in dagboekvorm een vrij abrupt einde waarna de lezer met allerlei vragen overblijft. Dat loste Theo Thijssen handig op met behulp van de twee bijlagen. Ik denk dat ik nog wel eens een boek van Theo Thijssen zal lezen, misschien Kees de jongen of Schoolleven, wat over dezelfde personages gaat. Het fijne wat ik dan weer aan die boeken wil beleven is de simpelheid waarmee het geschreven is.